از پشت شیشه می دیدم

دستاش توی دست تو بود

دیگه بهم دروغ نگو ، نگو پیشت کسی نبود

نگو که باور ندارم ، حرفای عاشقونتو

جمع کن ببر از دل من ، اون عشقه بچگونتو

برات یه بازیچه بودم ، تو لحظه های بی کسی

گفتی فقط منو داری ، دل نمی دی به هیچ کسی

اما فراموشت شده ، حرفایی که بهم زدی

گفتی به من عشق منی ، دیدی به من نارو زدی

برای رفتن از پیشت ، چقدر هراسون دلت

مگه می خوای کجا بری ، این جوری گریونه چشمت

اگه نمی دونی ، بدون دلم شکسته از دلت

نفرین قلب عاشقم همیشه هست پشته سرت

برات یه بازیچه بودم تو لحظه های بی کسی

گفتی فقط منو داری ، دل نمی دی به هیچ کسی

اما فراموشت شده  حرفایی که به من زدی

گفتی به من عشقه منی ، دیدی به من نارو زدی ؟

به نام او که آنقدر آه کشیدم تا تو را برایم فرستاد .

                                 گفتی مرا دوست نداری گله ای نیست

                                 بین من و عشق تو فاصله ای نیست

                                 گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

                                گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست

                                پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف

                                تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست

                                گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت

                                جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

                                رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت

                                بگذار بسوزت دل من مساله ای نیست

چه درد آورست

در حصار تنگ زمان ثانیه ها را شماردن !

چه انعکاس وهم آوریست

تنهایی را در سکوت تجربه کردن !

چه حس شور آوریست

از بند زمان و مکان و خویش رها شدن

و به آغوش بیخبری پناه بردن !

و چه خوش گفتند که بیخبری هم خودش خوش خبریست !

مگر از این لذت آور تر هم هست

که بنده ی زمان و مکان نباشی

و خویش را در خودت جستجو کنی ؟

در تکه پاره های قلبت

که در جای جای آن

ردپائی از اهریمن بدسیرت است ؟!

سرنوشت لجباز بی همتائی ست

انگار یک سر رشته ی زندگی چنگال اوست

و سر دیگر رشته به دست انسان

که سرنوشت سرشار از لذت آن را بسوی خود می کشد

و انسان را به ادامه ی بازی تشویق می کند.

و قصر دل مرا خراب می کنی

سر قرار عاشقی همیشه دیر کرده ای

ولی برای رفتنت عجب شتاب می کنی

من از کنار پنجره تو را نگاه می کنم

و تو به نام دیگری مرا خطاب می کنی

چه ساده در ازاری یک نگاه پاک و ماندنی

هزار مرتبه مرا ز خجلت اب می کنی

به خاطر تو من همیشه با همه غریبه ام

تو کمتر از غریبه ای مرا حساب می کنی

و کاش گفته بودی از همان نگاه اولت

که بعد من دوباره دوست انتخاب می کنی

کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم

کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم

برگ های ارزوهایم یکایک زرد می شد

افتاب دیدگانم سرد می شد

اسمان سینه ام پر درد می شد

ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد

اشک هایم همچو باران

دامنم را رنگ می زد

وه ... چه زیبا بود اگر پاییز بودم

وحشی و پر شور و رنگ امیز بودم

شاعری در چشم من می خواند ، شعری اسمانی

در کنارم قلب عاشق شعله می زد

در شرار اتش درد نهانی

نغمه ی من ....

همچو اوای نسیم پر شکسته

عطر غم می ریخت بر دل های خسته

پیش رویم :

چهره ی تلخ زمستان جوانی

پشت سر :

اشوب تابستان عشقی ناگهانی

سینه ام :

منزلگه اندوه و درد و بدگمانی

کاش چون من پاییز بودم .. کاش من چون پاییز بود !   

می خوام از درد بگم از دردی که درد را به درد اورد و جان را به لب . دردم عشق ، جدایی ، بودن و نبودن نیست ،  دردم قلبی یست که خجالت زده اش گشتم . همان خونه پر و شر و شورم که نشناخته کرایه اش دادم به مستاجری که بعد از رفتنش فقط ویرانه ای تحویلم داد ، دیگه روی حرف زدن با قلبم رو هم ندارم اخه سفیدش رو سیاه کردم ، سرخی اش رو خون جگر. اومدم بازسازیش کنم  یه دفتر جدید خریدم تا این بار نه با خودکار مشکی با شیره وجودم از سطر اول اون طور که می خوام بنویسم . اون دفتر خاطرات سابق رو با تمام یادگاریاش

تو پاییز عاشقا با صدایه نم بارون که خودشو محکم به سینه احساساتم می کوبه تو اتیش شومینه واسه حذف گوشه ای از تاریخ تلخ زندگیم اتیش بزنم . اما لعنت ، لعنت به این خاطرات که اگه اتیش هم بگیرن  نابود نمی شن. می گن تو بازسازی خونه ظاهر رو درست می کنن اما لوله اب ، سیم برق همچنان فرسوده است مثل رگ و پی قلبم  ، همیشه باید یک جایی خودنمایی بکنه . داشتم می گفتم اومدم دفترخاطرات  رو اتیش بزنم  ، خاکستر باقی مونده  این جسد متحرکم روبه اتیش کشیدم . رو زانوهام نشستم و به پهنای صورت اشک ریختم . اخه می گن اب اتیش رو خاموش می کنه اما نمی دونم اشک دیده این اب شور چشمام قدرت خاموش کردن این اتیش رو داره ببین چه گندی زدم اومدم درستش کنم خراب تر شد . اتیش تجربه عشق  ، اتیش ابروی از دست رفته ، اتیش بی اعتباری پیش قلبو میشه خاموش کرد . اما اتیش نگاه اخرت ، سیل اشکم خاموشش نخواهد کرد حتی اگر غرقم کند . شانه هایم سنگین است به اندازه بار عشق  له شدۀ مرداب ارزوهایم . گفته بودی روز امتحان عشق نکات کلیدی و مهم را بخوانم ، گفته بودی زیر دست نوشته های خط کشی شده را بخوانم اما نگفتی این امتحان قبولیش رفتن به سال بعد نیست . قبولیش پاره کردن همان کتابچه ایست که با هم نوشته ایم . تنها خواننده ی بی جواب نامه هایم کمک کن تا این بار را به زمین بگذارم و با شانه ای خالی چون نوزاد به دنیا امده  سبک به خانه ات برگردم . همه کسم باز هم من را شرمنده قلبم مکن . خودت که می دانی بنای بازسازی شده را هم زلزله ویران می کند . تا ویران نشده ام ، نامه ام را باز کن و جسمم را تا لولۀ ابی نترکیده یا سیم برقی اتصالی نکرده هدیه خاک کن . من روشنی دنیا نمی خواهم تاریکی قبر کافی یست . ولی می دانم روحم را مهمان روشنایی ها می کنی . من به تو امید دارم ، امیدم را نا امید مکن .

دوستان خوبم ، مهمانان خاموشم مرا ببخشید برای طولانی شدن و بی نظمی متنم ، افکارم بهم ریخته است . نوشته هایم این گونه ....

چه سلامی ؟! چه نگاهی ! وقتی شانه هایت مدت هاست به علامت نمی دانم بالاست و انگار حالا حالاها هم خیال پایین آمدن ندارد .

چه تابستانی ؟! وقتی یک عالمه از برگها هنوز پایین نیامده به خاطرش خودکشی کردند.

چه گرمایی ؟!وقتی دگر مه آه من یخ دستانت را حتی تکان نمی دهد.

چه بهانه ای؟! وقتی تمام بهانه ها را گرفتی ای و دیگر گرفتنش از نگرفتنش برایت سخت ترست .

چه حرفی؟! وقتی تمام حرفها را زده تصمیم رفتنت را روی دیوار هر پس کوچه ای نوشتی و من فقط خواندم .

چه تولدی؟!وقتی تمام شمع های دنیا را زیر دین ناز سوسوی چشمانت سوزاندی .

چه بخششی ؟!وقتی دیگر چیزی ، حتی لحظه ای درنگ نیست که کسی به تو هدیه نکرده باشد .

چه دوست داشتنی؟!وقتی به تعداد حروف دوست داشتن هم دوستم نداری .

چه نامه ای؟!وقتی نخوانده تک تکشان را مثل سبزهای هفت سین سنتهایمان به آب روان می سپاری شاید آن سوی رود نمی دانم کجا ، کسی با خواندن خطی از آن به زندگی بازگردد.

دریغ از یک شب بارانی ، دریغ از بارانی که یک شب مهتاب بیاید و محض خاطر صورتی بودن چند دانه شمعدانی قلمه زده گلدان معصوم آن خانۀ دور اما قشنگ ، نخستین حرف نمی دانم تو را برای همیشه بدزدد و نه بر آب روان بلکه این بار به خاک مهربان بسپارد . این دفعه جوری نوشتم که ندانی خط کیست و آنوقت که تمامش را خواندی ، یک بار هم کار تو مثل کار ما ، از کار گذشته باشد .

                           گر ز آزردن من هست غرض مردن من

                               مردم آزار مکش از پی آزردن من